Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018, 12:44:20

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ SOUTHERN ROCK

OUTLAWS
LEGACY LIVE
(2016)
 
 
 
 
Για περισσότερα από 40 χρόνια, ο Southern Rock θρύλος που ονομάζετε Outlaws γιορτάζει θριάμβους, έχει υπομείνει τραγωδίες αλλά τελικά επέζησε και παραμείνει ένα από τα πλέον σημαίνοντα και αγαπημένα συγκροτήματα του είδους.
Πρόκειται για ένα σχήμα που σέβεται την κληρονομιά του, ενώ αρνείται να καθορίζεται μουσικά μόνο από το παρελθόν του, αλλά πάνω απ' όλα όταν παίζει ζωντανά, παίζει για το κοινό του. Έτσι η εξάδα αποδεικνύει πόσος καλός είναι αυτός ο συνδυασμός με το album “Legacy Live”, το ολοκαίνουργιο διπλό live CD τους.
Το “Legacy Live” είναι γεμάτο με κλασικά τραγούδια τους, όπως τα… “There Goes Another Love Song”, “Hurry Sundown”, “Gunsmoke”, “Grey Ghost”, “Knoxville Girl”, “Green Grass & High Tides”, “(Ghost) Riders In The Sky”, αλλά και πιο καινούργια από το πιο πρόσφατο υλικό τους. Συνολικά 20 τραγούδια το κάθε ένα από τα οποία αποδεικνύουν το σκληρό-γνήσιο Southern Rock υπόβαθρο των Outlaws και σηματοδοτήσει ότι εν έτη 2016 είναι τόσο έντονοι και παθιασμένοι, όπως ήταν πάντα, άλλωστε. Στη σκηνή, το συγκρότημα έχει μια φλογερή αναγέννηση.
Μετά από τους τραγικούς θανάτους των original μελών τους, των Frank O'Keefe, Billy Jones και Hughie Thomasson, υπήρχε ο φόβος ότι η διαδρομή των Outlaws είχε έρθει στο τέλος της.
Ευτυχώς, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά από ότι αναμενόταν, τα ιδρυτικά μέλη Henry Paul και Monte Yoho συνέχισαν το συγκρότημα, ενώ τώρα θεωρούνται από τους πιο σεβαστούς βετεράνων μουσικούς στο Southern Rock. Οι Outlaws κάνουν ακόμα μουσική, μα περισσότερο από ποτέ… ζωντανή καλή μουσική.
Αυτό το live album είναι ένα από τα καλύτερα live Southern Rock album που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό, oι «Παράνομοι» γιορτάζουν την 40η επέτειο τους, με τούτο το διπλό live. Σε όλο τον δίσκο τα κιθαριστικά solos πέφτουν το ένα μετά το άλλο ασταμάτητα, είχα χρόνια να ακούσω έναν τόσο αξιόλογο και χορταστικό Νότιο live album, φυσικά δεν βρισκόμαστε στα 70’s που το South κυριαρχούσε, αλλά αυτή η προσπάθεια των Outlaws είναι σπουδαία, με συγκίνησαν αρκετά με αυτή τη ζωντανή δουλειά τους.
Η μοναδική επίθεση γίνετε από τις κιθάρες και τα αρμονικά φωνητικά που έχουν πολύ πλούτο, μας παρουσιάζει πραγματικά πόσο καλά είναι η φωνή του μοναδικού Henry Paul. Εδώ ο Henry δείχνει τις ικανότητες του μια προς μια, εξαπολύοντας όλον του τον δυναμισμό μάζεψε τα τραγούδια και κατέγραψε ένα εξαιρετικά σφιχτοδεμένο live δίσκο, με πολλά vintage στοιχεία που κοιτάζουν πίσω στο παρελθόν πολύ απειλητικά. Όλα τα τραγούδια αναμεταδίδουν ένα φονικό τρίδυμο στις κιθάρες, το τι γίνετε με τα solos δεν περιγράφετε με λόγια, χαμός. Αν και χωρίς τη βοήθεια των αείμνηστων O'Keefe, Jones και Thomasson, οι εναπομείναντες Outlaws σπάνε κόκκαλα στην κυριολεξία. Αυτοί οι «παράνομοι» πάντα έβγαζαν δίσκους κορυφαίους και βρώμικους, γεμάτους Southern Rock, επιπλέον οι κιθαριστικές τους μονομαχίες είναι εντυπωσιακές αφού οι τρείς κιθάρες κυριολεκτικά θερίζουν.
Τέσσερις δεκαετίες μετά, παρά τις όποιες αλλαγές στην σύνθεση τους, τους θανάτους μελών, οι Outlaws στέκονται ακόμη όρθιοι, δυνατοί, ισχυροί, ζωντανοί και αυτό το live το επιβεβαιώνει. Το album είναι αφιερωμένο στην μνήμη, των Hughie Thomasson, Billy Jones και Frank O’ Keefe.
 
 
LEGACY LIVE: “There Goes Another Love Song”, “Hurry Sundown”, “Hidin’ Out In Tennessee”, “Freeborn Man”, “Born To Be Bad”, “Song In The Breeze”, “Girl From Ohio”, “Holiday”, “Gunsmoke”, “Grey Ghost”, “South Carolina”, “So Long”, “Prisoner”, “Cold Harbor”, “Trail Of Tears”, “It’s About Pride”, “Waterhole”, “Knoxville Girl”, “Green Grass & High Tides”, “(Ghost) Riders In The Sky”.
OUTLAWS: Henry Paul – Vocals/ Guitar, Chris Anderson – Guitar, Steve Grisham – Guitar, Randy Threet – Bass, Monte Yoho – Drums and Dave Robbins – Keyboards.
 
 
Κριτική: Ηλίας Κωστόπουλος.
Επισήμανση: Η κριτική του album αυτού έγινε κατόπιν αγοράς του, σε φυσικό προϊόν (CD), έτσι ώστε να υποστηρίξουμε όχι μόνο το group αλλά και το Southern Rock εν γένει, αν θέλουμε να μείνει ζωντανό και να μην πεθάνει.
BLACKFOOT
SOUTHERN NATIVE
(2016)
 
 
 
 
Επιστροφή των Blackfoot με το “Southern Native”, το πρώτο CD από το νέο line-up, αλλά μαζί με τον ιδρυτή του group Rickey Medlocke (??!!).
Απλά αυτό δεν είναι το συγκρότημα που έκανε βρώμικο Southern Rock στη δεκαετία του ’70 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, αλλά είναι ένα Hard Rock υβρίδιο με κάποια στοιχεία από Metal. Θα πρέπει να γίνει αποδεκτό ότι αυτό το group δεν έχει καμία μα καμία σχέση με τους Blackfoot από το παρελθόν.
Δεν αισθάνομαι και τόσο καλά με αυτό το album, πρώτα απ’ όλα, αυτό είναι Southern Rock; Όχι και τόσο; Ούτε ένα τραγούδι σαν τα παλιά και δεύτερον, αυτό είναι το καλύτερο υλικό που θα μπορούσε να συγκεντρώσει ο Rick; Και πάλι όχι. Αν και είμαι βέβαιος ότι αυτοί οι νεοι μουσικοί είναι ταλαντούχοι, δεν έχουν και πολύ πρωτοτυπία και πραγματικά, οι επιδόσεις τους γενικά είναι άνευ ενέργειας.
Παρά το εντυπωσιακό εξώφυλλο που υπόσχεται πολλά, σε γενικές γραμμές αυτό το album δεν είναι καν μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες του group. Υπάρχουν μερικά καλά τραγούδια, αλλά στα κυριότερα σημεία δεν είναι και πολύ καλά.
Έτσι λοιπόν, το θρυλικό σχήμα επιστρέφει δισκογραφικά μετά από περίπου 20 χρόνια με έναν ιδιαίτερο τρόπο, ο φυσικός ηγέτης τους Rickey Medlocke, μαζεύει μια ομάδα από νέους μουσικούς ενώ ο ίδιος απλά βοηθάει στις κιθάρες, στη σύνθεση και στην παραγωγή χωρίς να είναι ενεργό μέλος, αφού οι υποχρεώσεις που έχει με τους Lynyrd Skynyrd δεν το αφήνουν.
Οι νεοι Blackfoot έχουν σαφέστατα πιο μοντέρνο ήχο από ότι είχαν οι παλιοί, δεν λείπουν όμως οι κλασσικές South συνθέσεις, τώρα αν το “Southern Native” σε γενικές γραμμές δικαιώνει την όλη κίνηση, αυτό θα το δείξουν οι οπαδοί αν θα απογοητευθούν ή όχι με την αγορά του. Θα έλεγα ότι το album έχει και τα τρωτά του σημεία, γιατί οι μουσικοί που έχουν επιλεχθεί (από τον ιδιο τον Medlocke) γι’ αυτό νέο σχήμα, έχουν μεγαλώσει μουσικά μέσα στα 90’s/ 00’s και σε κάποια σημεία αυτό φαίνετε στο album. Έτσι δυστυχώς, δεν μπορούν να αναπαράγουν με τίποτα την αυθεντική αλητεία και το βρώμικο πάθος των παλιών ένδοξων ημερών, που έβγαζε αυτό το ηρωικό θρυλικό σχήμα.
Για να είναι απόλυτα ειλικρινής, όταν κάθισα να γράψω αυτήν την κριτική, δεν ήξερα από πού να αρχίσω... γιατί οι Blackfoot είναι ένα από τα top.5 αγαπημένα μου συγκροτήματα που ακούω από το Νότιο Rock. Στην πραγματικότητα, το γεγονός ότι ο ιδρυτής τους Rickey Medlocke εξακολουθεί να είναι στο τιμόνι, όσον αφορά τη διαχείριση του group, με έκανε κι αγόρασα αυτό το album. Αλλά δεν έχει καμία εμφανή σχέση με τους Blackfoot του παρελθόντος… στην πραγματικότητα, είναι αρκετά πιθανών να πούμε ότι κανένα από τα σημερινά μέλη του σχήματος, να είχαν γεννηθεί όταν το group απολάμβανε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του στα 70’s και στα 80’s.
Τώρα όσον αφορά τον ήχο, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, περιέχει πολύ λίγα καλά τραγούδια. Πάρτε ας πούμε μια γεύση… το “Need My Ride” για παράδειγμα, είναι ένα γρήγορο και μανιώδες σκληρό Rock τραγούδι με μια μικρή Νότια χροιά, αλλά δεν έχει την αμεσότητα που θα έπρεπε. Ομοίως το ομώνυμο “Southern Native”, που φαίνεται να του λείπει το πάθος, η μπαλάντα “Everyman” είναι έντεχνη και θα μπορούσαν να εμφανίζεται σε χιλιάδες άλλα μελωδικά Hard Rock album. Το “Call Of Α Herο” περιέχει κάποιες τακτοποιημένες καλές πινελιές, που υπαινίσσονται το Blackfoot παρελθόν. To θετικό όμως, που λάμπει σε όλο το album είναι τα φωνητικά, ο τραγουδιστής έχει μια πλούσια φωνή με καλό τακτοποιημένο τονισμό, ενώ κατά καιρούς έχει προσπαθήσει να προκαλέσει το πνεύμα του μέντορα του στο group (Medlocke). Τα “Satisfied Man”, “Take Me Home”, “Diablo Loves Guitar”, “Whiskey Train” ακούγονται ευχάριστα, έτσι προσφέρουν μερικές καλές στιγμές που είναι πειστικές και με πάθος.
Αλλά σε γενικές γραμμές, το υλικό στο σύνολο του αδυνατεί να εκπληρώσει την προσδοκία που είχαμε και να ενώσει ένα τόσο μεγάλο χάσμα μεταξύ των album του group. Στην καλύτερη περίπτωση το “Southern Native”, είναι ένα μισό-αξιοπρεπή Hard/ Southern Rock album, με μερικά καλά τραγούδια, όπως το “Love This Town”.
Στην άλλη περίπτωση όμως, είναι σε πολλά μέρη μόνο μια σκιά του προηγούμενου εαυτού του Medlocke, θα μπορούσε ίσως να δοθεί λίγο περισσότερη προσοχή και να τεθεί αυτό το δισκογραφικό έργο, κάτω από ένα διαφορετικό καινούργιο όνομα. Καλή η προσπάθεια, αλλά σε πολλά σημεία δεν μ’ έπεισε όσο θα ήθελα, οι συνθέσεις είναι καλές, αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν τις είχε τραγουδήσει ο ίδιος ο Medlocke; Ε, τότε φίλοι μου, θα είχαμε να μιλάμε για αρκετούς μήνες...
 
 
SOUTHERN NATIVE: “Need My Ride”, “Southern Native”, “Everyman”, “Call Of A Hero”, “Take Me Home”, “Whiskey Train”, “Satisfied Man”, “Ohio”, “Love This Town”, “Diablo Loves Guitar”.
BLACKFOOT: Tim Rossi – Vocals/ Guitar, Rick Krasowski – Guitar, Brian Carpenter – Bass and Matt Anastasi – Drums.
 
 
Κριτική: Ηλίας Κωστόπουλος.
Επισήμανση: Η κριτική του album αυτού έγινε κατόπιν αγοράς του, σε φυσικό προϊόν (CD), έτσι ώστε να υποστηρίξουμε όχι μόνο το group αλλά και το Southern Rock εν γένει, αν θέλουμε να μείνει ζωντανό και να μην πεθάνει.
ROSSINGTON
ΤΑΚΕ ΙΤ ΟΝ FAITH
(2016)

 

 
Ο διάσημος, αειθαλής Gary Rossington, το μοναδικό πλέον ιδρυτικό μέλος στη σύνθεση των θρυλικών Lynyrd Skynyrd, κυκλοφόρησε με τη σύζυγο του Dale, αυτό το album. Με το πολύ λιτό και απλό όνομα Rossington επιστρέφει, χωρίς να χρειάζεται αλλάξει τον κόσμο του Southern Rock ήχου, το έχει κάνει άλλωστε με πολύ μεγάλη επιτυχία στο παρελθόν, μας προσφέρει μια συμπαθή και τίμια κιθαριστική Νότια Rock κυκλοφορία.
Φωλιασμένο μέσα στα τραγούδια του “Take It On Faith” είναι ένα μυστικό συστατικό που μπορεί να συνοψιστεί σε μία απλή λέξη «αγάπη». Αυτό είναι ελιξίριο που τροφοδοτεί τον Gary και την Dale Rossington, οι οποίοι κάνουν μουσική μαζί για πάνω από 35 χρόνια ως πλήρη μέλη της διευρυμένης οικογένειας των Skynyrd. Ερωτεύτηκαν όταν ήταν μαζί στις ημέρες των Rossington Collins Band στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο μαέστρος της κιθάρας Gary και η Dale, που δικαίως πολλοί την αποκαλούν η Πρώτη Κυρία του Southern Rock. Αν και η πρώτη τους επαφή έγινε όταν η Dale έκανε backing vocals για τους 38 Special, όταν άνοιξαν για τους Skynyrd το 1977.
Στο “Take It On Faith” η Dale και ο Gary (γνωστός και ως "The Prez"), έχουν εδραιώσει περαιτέρω τη μουσική τους με δυνατούς δεσμούς, παράγουν ένα ειλικρινές, γεμάτο ψυχή και απολύτως Βlues/ South-tastic νέο album. Τα 12 τραγούδια που περιλαμβάνονται στο “Take It On Faith” ειναι πολύ όμορφα, αν είστε οπαδός του Νότιου Rock που με το ένα πόδι πατάει στα Βlues και με το άλλο στο South, αδράξτε την ευκαιρία και αποκτήστε άμεσα αυτό το album.
Το εναρκτήριο τραγούδι “Highway Of Love” είναι γεμάτο από πιασάρικα Βlues κιθαριστικά riffs, ώριμα φωνητικά και σ’ εισάγει με το καλημέρα σ’ ένα ισχυρό Νότιο/ Blues Rock vibe που συνεχίζεται σε όλο το υπόλοιπο του album. Μέσα από τα ζεστά κιθαριστικά riffs του Gary Rossington, θα σας αφήσει να μεταφερθείτε και ν’ αντιμετωπίσετε το ζεστό κλίμα των τοπίων των Νότιων Πολιτειών των ΗΠΑ. Όλα τα τραγουδια έχουν ένα πιασάρικο up-tempo ρυθμό που θα σας γεμίσουν με σαφή αισιοδοξία, έτσι ώστε να το ξανά-ακούσετε άμεσα.
Το αισθαντικό ομότιτλο τραγούδι “Take It On Faith”, είναι αρκετά αφηγηματικό και παρουσιάζει πολύ ωραία τα βαθιά φωνητικά της Dale Rossington, το συγκεκριμένο τραγούδι έγινε και video-clip. Τα τραγούδια που περιέχουν και τμήματα από πιάνο προσθέτουν στην καλή αισθητική του δίσκου, ο επαγγελματισμός του μουσικών όπου με λαμπερή ηρεμία και χωρίς καμία αμφιβολία, σε κάνουν ήδη να αισθάνεσαι αυτή την βαθιά ριζωμένη αίσθηση του Νότιου Country Rock vibe.
To “Take It On Faith” είναι το πρώτο μουσικο album που έχει κάνει ο Rossington εκτός των Lynyrd Skynyrd τα τελευταία 30 χρόνια και αυτό είναι ένα σπουδαίο γεγονός από μόνο του. Η κιθάρα του Gary δεν έχει τ' άγρια ξεσπάστα που ακούμε στους Skynyrd (δεν χρείαζετε άλλωστε), εδώ η κιθάρα του είναι μελωδική, μεστή και πολύ Blues, ακούς έναν εντελώς καινούργιο Rossington. Ο τύπος απλά είναι απίστευτος τα solos του είναι μοναδικά και εκπληκτικά... σε μαγεύουν με το πρώτο κιόλας άκουσμα.   
Αν θα έχει εμπορική επιτυχία αυτό το album; Αυτό δεν το ξέρω σίγουρα, αλλά δεν νομίζω πως ο Gary χρειάζεται ν’ αποδείξει κάτι μετά από 50 χρόνια στη μουσική σκηνή του Νότου. Απλά αυτό το album είναι για μένα μια κατάθεση ψυχής. Τελικά είναι ένα αρκετά ώριμο μα πάνω απ‘ όλα είναι ένα συνεπές album σε όλα του και έχει αρκετά πιασάρικα τραγούδια.
Από τον καλό αυτό δίσκο ξεχώρισα επίσης τα εξής τραγούδια… "Through My Eyes", “Shame On Me”, “Too Many Rainy Days”, "I Should've Know", ενώ σε πολλές πτυχές του δίσκου η χημεία του Gary και της Dale, μου θύμισαν και με γύρισαν κάπως πίσω στις ημέρες των Rossington Collins Band.
"...Ένας «δήθεν» μουσικό-κριτικός δημοσιογραφάκος σε Ελληνικό site, έγραψε ότι το “Take It On Faith” είναι «πουρό-ροκ», μα πόσο άσχετος και ανεκδιήγητος μπορεί να είναι κάποιος..., κανένας σεβασμός στην ιστορία του Gary Rossington και στην προσφορά του στο Southern Rock..."
 
 
ΤΑΚΕ ΙΤ ΟΝ FAITH: “I Should’ve Known”, “Take It On Faith”, “Light A Candle”, “Dance While You’re Cookin’”, “Shame On Me”, “Good Side Of Good”, “Through My Eyes”, “Something Fishy”, “Too Many Rainy Days”, “Where Did Love Go”, “Two Very Different Things”.
ROSSINGTON: Dale Rossington – Vocals, Gary Rossington – Guitar.
Jack Holder/ Gary Nicholson/ Kenny Greenburg – Guitar, David Smith – Bass, Richie Hayward – Drums, Bruce McCabe/ Reese Wynans/ Michael Rojas/ Gordon Mote – Piano/ Organ, Delbert McClinton – Harmonica and Shawn Camp – Dobro.
 
 
Κριτική: Ηλίας Κωστόπουλος.
Επισήμανση: Η κριτική του album αυτού έγινε κατόπιν αγοράς του, σε φυσικό προϊόν (CD), έτσι ώστε να υποστηρίξουμε όχι μόνο το group αλλά και το Southern Rock εν γένει, αν θέλουμε να μείνει ζωντανό και να μην πεθάνει.

VAN ZANT

RED, WHITE & BLUE (LIVE)

2016

OUTLAWS

ONCE AN OUTLAW, 2007

(2016)

HOGJAW
RISE TO THE MOUNTAIN
(2015)
 
 
Ο τελευταίος δίσκος των Hogjaw, κυκλοφόρησε το 2015, αλλά τώρα το πήρα σε βινύλιο, οπότε τώρα γίνετε και αυτή η δίσκο-παρουσίαση. Εγώ δεν περιμένω να μου στέλνουν σε download τις νέες δισκογραφικές δουλειές των συγκροτημάτων, για να κάνω κριτική, αλλά θέλω να έχω το φυσικό προϊόν (LP ή CD) της μουσικής που ακούω. Επίσης, εκτός αυτού, κάνω κριτική σε ότι θέλω εγώ και όχι σε ότι μου στέλνουν που μπορεί να είναι και σαβούρα. Η επιλογή των δίσκων που σας παρουσιάζω είναι καθαρά δική μου και μετά από αυτόν τον πρόλογο, ας περάσουμε στο τελευταίο album των Hogjaw.
Οι Hogjaw δισκογραφούν από το 2008 και κάθε φορά μας παρουσιάζουν ωραία Southern Rock/ Boogie albums, το συγκρότημα έχει βελτιώσει τον ήχο του σημαντικά, όλα αυτά τα χρόνια, το “Rise To The Mountain”, είναι ίσως η ιδανική περίπτωση ενός καλού της Νότιου Rock δίσκου. Σίγουρα είναι η καλύτερη εναλλακτική λύση αν αναλογιστούμε τα πόσα λίγα γνησία αντρικά Southern Rock albums κυκλοφορούν κάθε χρόνο.
Η φωνητική απόδοση του Jonboat Jones, κινείται κάπου μεταξύ του μεγάλου Johnny Cash και έτσι καταφέρνει να βάλει την απαραίτητη συγκίνηση στην τραγουδιστική του απόδοση. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές πλέον στα πιο πολλά τραγούδια πλέον από το νέο δίσκο, ενώ και η σύνθεση των τραγουδιών έχουν τη τάση να έχουν βελτιστοποιηθεί σημαντικά. Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε τη θετική εικόνα για την αναβίωση του Southern Rock μέσω των Hogjaw, όπου κάνουν ότι καλύτερο μπορούν, το πάθος δεν τους λείπει καθόλου. Το συγκρότημα μεταλλάσσεται γρήγορα και έχει τις ικανότητες του να μας χαρίσει δολοφονικούς δίσκους. Όλα τα riffs εν τω μεταξύ είναι πραγματικά πολύ καλά και η εικόνα που παρουσιάζουν οι Hogjaw έχει πολλά θετικά στοιχεία, ενώ και τα τραγούδια έχουν σίγουρα εξελιχτεί σε οργανικό επίπεδο, προς το καλύτερο. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι Hogjaw με το “Rise To The Mountain”, έχουν κάνει σημαντικά βήματα προς τα εμπρός. Επιπλέον τα πιασάρικα riffs και οι μελωδίες σου μείνουν, από το πρώτο άκουσμα κιόλας του δίσκου. Στην πραγματικότητα το “Rise To The Mountain”, είναι ένα πραγματικά καλό Southern Rock album εν έτη 2015.
Συμπέρασμα το “Rise To The Mountain” των Hogjaw, μας προσφέρει ένα πολύ καλό και αξιοπρεπές μείγμα από Blues Rock, Country/ Southern Rock, που είναι ακόμα πολύ μπροστά από άλλα συγκροτήματα του είδους. Το Νότιο Rock πολλοί το αγάπησαν, ενώ υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που το υπηρετούν ακόμα και σήμερα, αλλά λείπει το μεγάλο όνομα που θα εκτινάξει τη δημοτικότητα του και πάλι στα ύψη. Πολλοί προσπαθούν και θέλουν αλλά… δεν μπορούν δυστυχώς να κάνουν τι μεγάλη διαφορά, γιατί πολύ απλά δεν έχουν έναν Ronnie Van Zant στις τάξεις τους. Τουλάχιστον οι Hogjaw προσπαθούν και όταν πρόκειται για παραδοσιακή Αμερικανική Νότια μουσική, με κιθάρα με πλούσια riffs και ευφυή σύνθεση τραγουδιών, να τους ακούσετε το αξίζουν. Τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι τα… “Rise To The Mountain”, “I Will Remain”, “Leavin Out The Backside”, “Grey Skies”, “Another Day” και “Fire, Fuel & Air”.
 
 
HOGJAW: Jonboat Jones – Vocals/ Guitar, Jimmy Rose – Guitar, Elvis D – Bass and Jason Kwall – Drums.
RISE TO THE MOUNTAIN: “Rise To The Mountain”, “Leavin Out The Backside”, “Over For You Know It”, “Where Have You Gone”, “Fire, Fuel & Air”, “I Will Remain”, ‘Another Day”, “Second To None”, “The Smoker”, “Grey Skies”.
 
 
Για το Southern-Rock.GR: (Ηλίας Κωστόπουλος).
ΥΓ. Η κριτική του album αυτού έγινε κατόπιν αγοράς του, σε φυσικό προϊόν (LP), έτσι ώστε να υποστηρίξουμε το group/ καλλιτέχνη.

OUTLAWS
IΤ'S ABOUT PRIDE
(2013)
 
 
Είναι το “It’s About Pride” το μεγάλο comeback album για τους Outlaws; Ναι, φίλοι μου είναι το μεγάλο comeback, γιατί πολλά από τα τραγούδια ασχολούνται με την απώλεια, το οποίο είναι κατανοητό, του frontman Hughie Thomasson που πέθανε το 2007. Τα επιζώντα μέλη αποφάσισαν να μεταφέρουν σε αυτό το album το τι σημαίνει γι’ αυτούς το Southern Rock. Σε όλο τον δίσκο τα κιθαριστικά solos πέφτουν το ένα μετά το άλλο ασταμάτητα, είχα χρόνια να ακούσω έναν τόσο αξιόλογο και χορταστικό Νότιο album. Φυσικά δεν βρισκόμαστε στα 70’s που το South κυριαρχούσε, αλλά αυτή η προσπάθεια των Outlaws είναι σπουδαία, με συγκίνησαν αρκετά με αυτή τη νέα δουλειά τους, που έκατσα και άκουσα ξανά όλα τα βινύλια τους.
Εδώ στο “It’s About Pride” ο Henry Paul δείχνει τις ικανότητες του μια προς μια, εξαπολύοντας όλον του τον δυναμισμό. Μαζί με τους παλιούς Monte Yohoκαι Billy Crain, μάζεψε όλα τα τραγούδια και κατέγραψε ένα εξαιρετικά σφιχτοδεμένο δίσκο, με πολλά vintage στοιχεία που κοιτάζουν πίσω στο παρελθόν της μπάντας πολύ απειλητικά. Όλες οι συνθέσεις αναμεταδίδουν ένα φονικό τρίδυμο στις κιθάρες, το τι γίνετε στα solosδεν περιγράφετε με λόγια, χαμός. Όλα τα τραγούδια είναι κορυφαία, οι «παράνομοι» είναι πάλι έξω για να αποδείξουν ότι δεν είναι προς τα κάτω, αλλά προς την κορυφή και κάνουν ένα μεγάλο άλμα προς τον 21ο αιώνα. Αν και χωρίς τη βοήθεια του αείμνηστου Thomasson, οι εναπομείναντες Outlaws σπάνε κόκκαλα, φίλοι μου.
Ενώ να τονίσω ότι η παραγωγή των Michael Bushκαι Henry Paulείναι άψογη και πεντακάθαρη, που αφήνει όλα τα όργανα να ακουστούν ομοιόμορφα. Απολαύστε τραγούδια όπως τα “Tomorrow’s Another Night”, “Hidin’ Out In Tennessee”, “Trail Of Tears”, “Trouble Rides A Fast Horse”, “Right Where I Belong” και την εκ νέου εκτέλεση του γνωστού παλιού τραγουδιού των Outlaws, “So Long”.
Αυτοί οι «παράνομοι» πάντα έβγαζαν δίσκους κορυφαίους και βρώμικους, γεμάτους Southern Rock, επιπλέον οι κιθαριστικές τους μονομαχίες είναι εντυπωσιακές αφού οι τρείς κιθάρες κυριολεκτικά θερίζουν. Το album είναι αφιερωμένο στην μνήμη, των Hughie Thomasson, Billy Jones και Frank O’ Keefe.
 
 
It’s About Pride: “Tomorrow’s Another Night”, “Hidin’ Out In Tennessee”, “It’s About Pride”, “Born To Be Bad”, “Last Ghost Town”, “Nothin’ Main About Main Street”, “The Flame”, “Trail Of Tears”, “Right Where I Belong”, “Alex’s Song”, “Trouble Rides A Fast”, “So Long”.
OUTLAWS: Henry Paul (Vocals/ Guitar), Monte Yoho (Drums), Dave Robbins (Keyboards), Billy Crain (Guitar), Chris Anderson (Guitar) & Randy Threet (Bass).
 
 
Για το Southern-Rock.GR: (Ηλίας Κωστόπουλος).
Η κριτική του album αυτού έγινε κατόπιν αγοράς του, σε φυσικό προϊόν (CD), έτσι ώστε να υποστηρίξουμε το group/ καλλιτέχνη.
 
.......................................................................
 
Ακολουθεί μια δεύτερη κριτική από τον Σάββα Συνοδινό.
 
Οι Outlaws, ενα απο τα σημαντικότερα γκρούπ με την δική του σημαντική διαδρομή στο χώρο του Southern rock κυκλοφορήσε το νέο του άλμπουμ, "It’s About Pride" στις 25 Σεπτεμβρίου μέσω της Rocket Science Ventures. Είναι το πρώτο studio άλμπουμ της μπάντας από το 1994 με το Diablo Canyon. Το “Tomorrow’s Another Night,” είναι το πρώτο single,του άλπμουμ που εγινε ραδιοφωνική επιτυχία απο τις 20 αυγούστου.
Μετά απο αρκετές αλλαγές στα μέλη της μπάντας στην διάρκεια της καριέρας τους το συγκρότημα διαθέτει πάλι το ιδρυτικό της μέλος τραγουδιστής / τραγουδοποιός / τον κιθαρίστα Paul Henry ο οποίος πηγαινοερχόταν στο γκρούπ και αυτό προκάλεσε διάφορες περιέργες κουβέντες γύρω απο το όνομα της μπάντας. Μαζί του στα drums o τραγουδοποιός Monte Yoho, o κιθαρίστας Billy Crain, ο κιθαρίστας Chris Anderson,και ο πληκτράς /τραγουδιστής Ντέιβ Robbins ενώ στο μπάσο /και δεύτερα φωνητικά ο Randy Threet.
"Οι Outlaws υπήρξαν μακριά απο την δημοσιότητα πολύ καιρό, είναι σχεδόν σαν ξεκινώντας πάλι απο την αφετηρία," λέει ο Paul σε μια δηλωσή του "Όμως, λόγω της ιστορίας της μπάντας, βλέπουμε αυτό ως ένα νέο κεφάλαιο. Έχουμε γράψει αυτό το άλμπουμ με τους δικούς μας όρους, και είμαστε έδω για να κάνουμε μια σημαντική εμφάνιση. Οι οπαδοίς μας που τους αρέσαμε εξακολουθούν και τώρα να μας αγαπούν γιατί είμαστε εξίσου καλή μπάντα ή ακόμα και καλύτερη από ό,τι είμασταν. Πάνω απ 'όλα, αναγνωρίζουν την καρδιά του γκρούπ και το τι είναι αυτό που εξακολουθεί να κάνει". Εαν κρατήσουμε μακριά τις διαφωνίες και οτι άλλο προέκυψε, με το εαν ο Henry μπορεί, η πρέπει, να χρησιμοποιεί το όνομα του γκρούπ,και δούμε μόνο το μουσικό κομμάτι, πρόκειται για ενα άλμπουμ που προσπαθεί να δώσει μια άλλη διάσταση της μπάντας πιο εξελιγμένη θα έλεγα, βασισμένη στο παρελθόν της.
Σε κάποια τραγούδια δεν μπορώ να πω, πως είναι ο απόλυτα γνωστός sound της μπάντας, αλλά μια ισως βελτιωμένη έκδοση με πολύ καλύτερη παραγωγή και σαφή southern soft rock δρόμους. Τα σόλος αρκετά προσεγμένα με λίγο μικρότερη διάρκεια απο το παρελθόν, αλλά σίγουρα ποιοτικά (σε κάποια σημεία μύρισε και Skynyrd). Ο αμερικάνικος μουσικός νότος και με μπαλλάντες και με ποιό power τραγούδια ξαναβρίσκει την αίγλη του. Με λίγα λόγια για όσους αγαπούν αυτό το είδος, είναι ένας δίσκος που θα πρέπει να υπάρχει στην δισκοθήκη τους.
 
Σάββας Συνοδινός.

Η άνοδος της μάντας των Blackberry Smoke,οφείλεται στο οτι εργάζεται σκληρά, και σηκώνει ψηλά την σημαία του Νότου για τα τελευταία 14 και πλέον χρόνια.

Οι rockers απο την Ατλάντα απολαμβάνονουν τον frontman Charlie Starr που τον αποκαλούν "slow build," παίζοντας πάνω από 250 παραστάσεις το χρόνο, περιοδεύοντας με ZZ Top, κυκλοφορόντας μια χούφτα studio και live δίσκους και, το πιο σημαντικό, να διαμορφώσει μια λεγεώνα απο φανατικούς οπαδούς.

Παρά το γεγονός ότι το τελευταίο τους άλμπουμ, το 2012 το "The Whippoorwill",τους βοήθησε να προωθήσουν τον ευατό τους στο ρόλο του νεότερου πρεσβευτή του Southern Rock, η νεα τους κυκλοφορία "Holding All the Roses" που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο, μέσω της Rounder Records, κρατά την υπόσχεση τους για το μεγάλο στοίχημα.
Το άλμπουμ περιέχει ενα σύνολο απο 12 τραγούδια, το οποίο έκανε την παράγωγή ενας ιθαγενών της Ατλάντα ο Brendan O'Brien (γνωστός απο AC / DC, Neil Young κ.λπ), είναι γεμάτη με γκρουβαριστά καλούδια ,καλοπαιγμενα riffs, γκρινιάριδες ήχους της εξάχορδης και απλές ακαταμάχητες μελωδίες.

Το "Holding All the Roses" είναι το τέταρτο studio άλμπουμ και ολα τα τραγουδια γράφτηκαν απο τον Charlie Starr εκτός απο το "Lay It All on Me", που συμμετείχε και ο Travis Meadows.

Η υπέροχη παραγωγή και το ευρηματικό εξώφυλλο δένουν με το μουσικό consept και αναδυκνείουν το ταλέντο του γκρούπ

Track Listing
1. Let Me Help You (Find the Door)
2. Holding All the Roses
3. Living in the Song
4. Rock and Roll Again
5. Woman in the Moon
6. Too High
7. Wish in One Hand
8. Randolph County Farewell
9. Payback's a Bitch
10. Lay It All on Me
11. No Way Back to Eden
12. Fire in the Hole

Σάββας Συνοδινός

Οι Preacher Stone ειναι μία μπάντα που παίζει southern rock και δεν
κατάγεται απλώς από τον Αμερικάνικο νότο.Πρόκειται για μία από τις
"ανερχόμενες δυνάμεις" του είδους και μάλιστα το "Not today" από το
ντεμπούτο τους ακούγεται και στη διάσημη σειρά "Sons of Anarchy" τις
σαιζόν 3 και 5.Το "Paydirt" είναι το 3ο στούντιο δημιούργημα τους.

Ερχόμενοι από τη Charlotte λοιπόν μας παρουσιάζουν ένα δίσκο ιδιαίτερα
καλό σε όλα του τα σημεία.Στο songwriting,στην τεχνική επίδοση της μπάντας,
στη φωνή αλλά και στη γενικότερη παραγωγή.
Οι προθέσεις τους γίνονται αντιληπτές από τα 2 εναρκτήρια κομμάτια
"Day Late" & "Meet my maker".Δυνατά ροκ τραγούδια,με μια επιρροή
από Pearl jam ίσως στα φωνητικά του πρώτου και στοιχεία από Kenny
Wayne Sheppard και Bad Company το δεύτερο.
Ta επόμενα 2 "Shreveport Stomp"/"Lousiana Dawg" είναι καθαρά δείγματα
southern rock που θα ενθουσιάσουν κάθε οπαδό του είδους.

Γενικότερα αυτό που εντόπισα στο δίσκο είναι σε όλα τα κομμάτια
στοιχεία από διάφορες μπάντες γεγονός όμως που δε βλάπτει το
συνολικό αποτέλεσμα.
Για παράδειγμα το "And then some" μου φέρνει στο μυαλό το "Sweet Mama"
των τεράστιων Lynyrd Skynyrd από το άλμπουμ τους "Vicious Cycle"
και το "Hand on bible", το "Lucky Man" επίσης των Skynyrd.

Σε πιο "τεχνικά" ζητήματα τώρα όπως ανέφερα και νωρίτερα η παραγωγή
είναι πολύ καλή με τη φωνή αρκετά μπροστά και τις κιθάρες "τονισμένες"
στα σημεία που κρίνεται απαραίτητο.
Ένα άλλο στοιχείο που παρατηρεί κανείς,χωρίς να είναι αρνητικό
απαραίτητα είναι πως κανένα κομμάτι δεν ξεπερνά τα 5 λεπτά.Βλέποντας
τις δυνατότητες αυτού του συγκροτήματος ίσως να "άξιζε" να άπλωναν
περισσότερο μερικά σημεία.

Πάντως έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα πραγματικό χρυσάφι για το
southern rock και το "Paydirt" είναι η χειροπιαστή απόδειξη.

Tracklist
1.Day Late
2.Meet my maker
3.Shreveport Stomp
4.Louisiana Dog
5.And then some
6.Me and mine
7.Walk it dry
8.Hand on the bible
9.Placeto be
10.Swimmin' hole
11.All you know

Για το SouthernRock.gr Δημήτρης Μουργελάς

Κάθε οπαδός των ZZ Top γνωρίζει πως το συγκρότημα σε όλες του τις εμφανίσεις παραδίδει «μαθήματα» ροκ απόλυτα αξιόπιστα και διασκεδαστικά.Γνωρίζει δηλαδή πως τα χρήματά του θα πιάσουν τόπο.Κάτι τέτοιο σίγουρα ένιωσαν όλοι οι Έλληνες φίλοι τους στην εν Ελλάδι εμφάνιση τους το 2009 και κάτι τέτοιο σίγουρα ένιωσαν και οι οπαδοί τους στο Montreux το 2013.Επομένως αμφιβολίες για την απόδοση της μπάντας και την αποτύπωση του live τους σε dvd δεν παίζουν.

Στο 'Live At Montreux 2013' λοιπόν οι Τεξανοί ρόκερς κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα από όλους.Η ζήτηση για συγκεκριμένα κομμάτια στις συναυλίες τους τεράστια αλλά δε νομίζω πως ποτέ αφήνουν κάποιον παραπονεμένο.Στη συγκεκριμένη εμφάνιση θα απολαύσετε τόσο κλασσικά και διαχρονικά κομμάτια τους ("La Grange", "Tush", "Sharp dressed man", "Legs" κτλ) όσο και υλικό από τις μεταγενέστερες δουλειές τους ("I gotsta get paid", "Chartreuse" & "Flyin' High" από το "La futura" του '12).

Για την επιλογή του setlist λοιπόν δύσκολα θα υπάρξουν παράπονα.Για την απόδοση τους τα είπαμε παραπάνω.Η εμφάνιση τους διαρκεί 92 λεπτά και είναι χάρμα οφθαλμών.

Ιδιαίτερη και άξια προσοχής είναι η στιγμή που ο Gibbons υποδέχεται στη σκηνή τον Mike Flanigin (Hammond) και τον Van Wilks (κιθάρα) για ένα medley προς τιμήν του «ιδρυτή» του Montreux Festival,Claude Nobs.Για λίγο «ξεχάστε» τους ΖΖ Top.Η πεντάδα επιδίδεται σε ένα medley με τζαζ,prog rock & bluesy στοιχεία,πριν επανέλθουμε σε γνωστά μονοπάτια με το "I loved a woman".Πραγματικά ιστορική στιγμή αφού είναι και η πρώτη φορά που η μπάντα παίζει live σαν κουιντέτο.

Όσον αφορά στα «τεχνικά» του dvd η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή,το όλο στήσιμο άψογο και καταφέρνει να αποδώσει ιδανικά τη live εικόνα του group.Ο σχεδιασμός του stage είναι άκρως επιτυχημένος και με πολλές λήψεις νιώθεις πως είσαι εσύ το τέταρτο μέλος της μπάντας.Ο ήχος επίσης εξαιρετικός,καθαρός με ευδιάκριτη τη συμμετοχή του κόσμου στο τελικό (ηχητικό) αποτέλεσμα.

Τέλος στα καθιερωμένα πλέον extras συναντάμε συνέντευξη με τους Gibbons & Hill καθώς και μια πιο ενδελεχή κουβέντα με τον Gibbons σχετικά με το φεστιβάλ.Κυκλοφορεί εκτός από dvd και σε blu-ray από την Eagle Rock Entertainment.

Επενδύστε άφοβα.Δεν υπάρχει εδώ μέσα τίποτα που να μη σας ενθουσιάσει.

Για το SouthernRock.gr Δημήτρης Μουργελάς

Είναι ιδρυτικό μέλος των Allman Brothers Band και επιτυχημένος σόλο καλλιτέχνης στο είδος του,ο Allman διαθέτει μια φωνή που έχει ακουστεί μέσα απο τέσσερις δεκαετίες.
Η συλλογή 2CD+DVD περιέχει σημαντικές συμμετοχές απο : Warren Haynes,Derek Trucks,Susan Tedeski,Devon Allman,Robert Randolph,Jimmy Hall,Sam Moore,Ked Mo,Bradley Gilbert,Jess Franklin,Dr John,Pat Monahan,John Hiatt,Jaimoe ,Taz Mahal,Gr;egg Allman,Wildspread Panic,Trace Adkins, Vince Gill, Martina McBride, Eric Church,
Jackson Browne, Zac Brown,και τους Allman Brothers band με τη μουσική ενορχήστρωση του Don Was.
To All My Friends περιλαμβάνει διάσημους μουσικούς οπως ο Don Was στο μπάσο,το πρώην μέλος των Allman Brothers Band, o Chuck Leavell στα(πλήκτρα) ο Jack Pearson στην (κιθάρα),ο πρώην κιθαρίστας των Black Crowes Audley Freed, ο κιμπορντίστας Rami Jaffee των Wallflowers και ο φήμισμένος ντράμερ Kenny Aronoff (Πέρασε ενα φεγγάρι και απο τους Lynyrd Skynyrd).

O Allman με ενθουσιασμό μιλώντας για την παράσταση, είπε «Η παράσταση ήταν ένα από τα highlights της ζωής μου. Ήταν υπέροχο να δει κάποιος παλιούς φίλους, και όλοι ήταν τόσο ευγενικοί και πραγματικά εβαζαν τις ψυχές τους στα τραγούδια μου. Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη βραδιά."
Η λήψη είναι σε high definition 5:1 Dolby sound απο το ιστορικό θέατρο Fox της Ατλάντα.Αυτό το αξιόλογο "κομμάτι" αποτίει φόρο τιμής σε μια φωνή που μόλις ακουστεί δεν ξεχνιέται ποτέ!

Για το SouthernRock.gr Αρης Χαρμίδης

 

Aπο τα Μαύρα βουνά της Βόρειας Καρολίνας, υπάρχει ένας καλλιτέχνης που θα φέρει σίγουρα καλά νέα στο αγαπημένο southern rock της Αμερικής.
Εαν και η "Βόρεια Καρολίνα δεν είναι το κέντρο του κόσμου για το Southern Rock βρίσκεται όμως « κάτω από το Σταυρό του Νότου », λίγες μπάντες εγίναν διεθνώς γνωστές απο την περιοχή.Το μουσικό τρίο ομως του Rory Kelly,ετοιμάζεται να το αλλάξει αυτό.
Καλές μελωδίες και ενορχηστρώσεις υπάρχουν αρκετές στο νεο άλμπουμ που ηδη έδωσε την δυνατότητα στο γκρούπ να περιοδεύσει στην Ευρώπη.
Η πρώτη κυκλοφορία της μπάντας ήταν το "Get Me Back To You" του 2010 με την μπάντα να φέρει το όνομα "Rory Kelly's Triple Threat" που πήρε καλές κριτικές και στην συνέχεια μια διαφορετική μουσική πινελιά με το "(Don't Shake My) Family Tree"
Εδω μιλάμε όμως για το τρίτο άλμπουμ της μπάντας το "Kings Never Sleep" που είναι το ολοκαίνουργιο album του Rory Kellυ.Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 13 Μαΐου 2014, με την "υπογραφή" του ηλεκτροφόρου southern rock boogie n 'roll.
Το νέο άλμπουμ περιέχει 10 τργούδια με αρκετά 'καθαρό' southern rock, και σου φέρνει εικόνες απο μπαρ και κλαμπ, όπου η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη με καπνό και μπύρα.
Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Rory Kelly με την δυνατή φωνή αλλά και αρκετές φορές τα δυνατά riff πλησιάζοντας ακόμα και το μέταλ, κάνει αρκετές ενναλαγές και σε κάποια τραγούδια αλλάζει το ύφος του άλμπουμ αρκετά, γίνεται πιο ήπιος αφού πηγαίνει προς τα μουσικά μονοπότια του Blues.
Στα τύμπανα ο Mike, πατέρας του Rory,και στο μπάσο ο Billy Miller, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και κάνουν τον fan του είδους να θέλει να επαναλάβει το άκουσμα του δισκου.
Η παραγωγή ειναι αρκετά καλή εαν και βέβαια, προσωπικά θα την περίμενα ακομα καλύτερη, οσο για το εξώφυλλο ειναι απο τα όμορφα του ειδους

Line-up:
Rory Kelly (vocals, guitars, Dobro)
Billy Miller (bass)
Mike Kelly (drums, percussion)

Tracklist
01:Lay To Waste (3:12)
02:Kings Never Sleep (4:21)
03:Black Widow (2:45)
04:Walking Wounded (2:55)
05:Menca To Society (3:37)
06:Wouldn't Listen (1:55)
07:Stood Your Ground (4:22)
08:Hittin The Bottom (2:48)
09:Look Away (3:15)
10:16 Tons (3:30)
11:Hasta la Muerte (3:53)

Σάββας Συνοδινός

Image
Image
Image